Een oude kerk, een nieuw stuk en vier toevallige bezoekers, soms heb je niet meer nodig voor een magisch moment.
De afgelopen tijd zijn we druk bezig geweest met het repeteren voor ons jubileumconcert. Lamusa bestaat namelijk dit jaar 20 jaar! Voor dit concert zingen we The Music Makers van Elgar en voor de pauze Amerikaanse koormuziek. In de 20 jaar dat we bestaan, zijn er ook vele tradities ontstaan en één daarvan is de midweek* in Batenburg tijdens het Hemelvaartweekend. De midweek staat in het teken van samen muziek maken, repeteren voor ons aankomende concert en onderlinge gezelligheid. Eigenlijk komt alles wat in een koor zingen zo mooi maakt samen in de midweek.
Dit jaar hadden we twee repetitiedagen in de Oude Sint-Victorkerk in Batenburg, een prachtig oud kerkje. Het Hemelvaartweekend was een stuk kouder dan voorgaande jaren. Met 12 graden en de hele dag stilzitten, hielp thermokleding uiteindelijk niet meer voldoende. Gelukkig was daar ook de mooie muziek. Het grootste deel van onze repetities zijn we bezig met The Music Makers, een stuk voor alt, koor en orkest van Edward Elgar, en dit is ook de hoofdmoot van ons huidige programma. Maar met de aandacht zo gericht op een groter muziekstuk, kun je soms helemaal overvallen worden door een ander stuk dat ook op het programma staat.
The Last Invocation van Randall Thompson is een stuk dat gebaseerd is op een gelijknamig gedicht van Walt Whitman en gaat over het einde van het leven. Het gedicht spreekt de hoop uit op een rustige overgang naar de dood: laat mij geluidsloos wegglijden (“Let me glide noiselessly”) en laat mij meevoeren (“Let me be wafted”). Maar er is ook contrast te horen, de sterke grip op het leven: “Strong is your hold, O mortal flesh” en de mensen om ons heen die we achterlaten: “Strong is your hold, O love”. Deze tekst is bijzonder goed op muziek gezet door Thompson, het wegvoeren is te horen in de sopranen die tot in grote hoogten worden meegevoerd, de sterke grip op het leven is te horen in de uitroep “Strong is your hold, O mortal flesh”. Aan het einde is de mildheid van de liefde te horen.
We hadden hiervoor net meerdere keren tot in detail en veel aandacht de harmonieën van Copland goed samen laten komen. Hierna zongen we The Last Invocation en met vier toevallige bezoekers in de kerk gingen we meteen beter zingen. We waren eigenlijk de muziek aan het repeteren, maar met het publiek erbij en alle aandacht op de muziek werd het een uitvoering, opeens viel alles samen. Een magisch moment, dit is waarom we muziek maken.
Soms komt alles samen, de juiste mensen, de juiste plaats, de juiste muziek. Meerdere zangers hielden het na de slotnoten niet droog. Wij zingen deze mooie muziek in ons aankomende concert We Are The Music Makers. Hopelijk kunnen we het dan weer zo mooi samen laten komen.
* Goed om te weten: wat wij ‘midweek’ noemen, is helemaal geen midweek, maar een weekend! Ooit, lang geleden, had Lamusa daadwerkelijk een repetitie-midweek, en om onduidelijke reden is die term blijven hangen.
Comments are closed.