Je kunt een dirigent zien als muzikant, en het koor als zijn instrument. Je kan hem ook zien als skippybal, en het koor als diffractiepatroon, maar gezien dat als begripsondersteunende metafoor minder geschikt is laten we dat voor nu even los. Onze dirigent ziet zich regelmatig voor een probleem gesteld: hoe bespeel je 24 longen, middenriffen, en het complete arsenaal aan spieren en complexe machinerie bij het strottenhoofd zodanig dat dit resulteert in een gevoelig, intiem, en wonderschoon uitgevoerd stuk koormuziek?
Maarten (de dirigent, red.) zet hiervoor een gevarieerd arsenaal in. Tijdens concerten zijn twee daarvan het meest zichtbaar voor publiek: het pianospel en het ritmisch bewegen van de eigen handen. Bij de repetities is er eveneens de inzet van geluidsgolven (veelal in de vorm van woorden, maar daarnaast ook uiteenlopende kreten, zuchten, en lachgeluiden), gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudingen. Dit boeket aan signalen wordt vervolgens geïnterpreteerd door 24 verschillend afgestelde kluwens neuronen met verschillende wereldbeelden, semantische concepten en persoonlijkheden, en dan is het afwachten of dit leidt tot het gewenste resultaat. Dit is een complex proces met een hoofdletter c: Complex.
Het is een zoektocht door de multidimensionale ruimte van uitingen, metaforen en vertaalslagen van enorme kunde en ideeën van hoe het zou kunnen klinken naar een informatiepakket dat een koorlid kan interpreteren om daarmee het middenrif nét dat beetje anders aan te wenden. Dat leidt dikwijls tot interessante vondsten. Zo wijdden de mannen zich laatst aan het stuk Cantus Sonat. Dit wordt gezongen vanuit het perspectief van de herders die omstreeks 2000 jaar geleden plots een hemels lied horen en zich daarover eerst verwonderen, om vervolgens zelf bezield en vol jolijt te zingen en op weg te gaan omdat stilzitten gegeven deze heuglijke boodschap niet langer mogelijk is. Uiteraard doen zij dat in het Latijn om het feestje compleet te maken. Niks feestelijker dan Kerklatijn, vond ook de doorsnee herder destijds al.
Bij het emotionele crescendo van dit lied poogde Maarten kernachtig samen te vatten wat zich afspeelt in de gevoelslaag van de herders in kwestie om dit écht invoelbaar te maken voor de mannen. De uitspraak ‘Winnie de Poeh’ diende zich in eerste instantie aan, met daarbij direct het inzicht dat dit de lading niet volledig dekte. Het informatiepakket miste nog net dat je ne sais quoi om het waarlijk intructief te maken voor de ijverige herenbreinen. Tijdens Maartens conceptuele zoektocht wist een niet nader te noemen koorlid dit aan te vullen met ‘power metal’. Hoppa. Met deze combinatie was direct helder hoe de herders zich duizenden jaren geleden gevoeld moeten hebben toen zij dit goede nieuws hoorden. Ofwel: welk type verheugd dit lied vergt, exact hoe het geluidsapparaat van elke man zich af diende te stellen. Zo simpel kan het zijn.
Zodoende dus: Winnie de Poeh met power metal. Benieuwd hoe dat klinkt (en of de instructie echt geholpen heeft)? Dan wil ik u geheel toevallig wijzen op de kaartverkoop voor ons Kerstconcert die zojuist geopend is. En mocht u het zich afvragen: geen zorgen, voor de familievoorstelling zijn de mannen geïnstrueerd iets meer richting Winnie de Poeh te leunen om het voor kinderoren te doen te houden. Aan alles wordt gedacht. Hopelijk tot de 22e!
Dieter (met kundige schrijf- en opschoonhulp van Nieske)
Winnie de Poeh meets power metal, en de kunst van het dirigeren
Je kunt een dirigent zien als muzikant, en het koor als zijn instrument. Onze dirigent ziet zich regelmatig voor een probleem gesteld: hoe bespeel je 24 longen, middenriffen, en het complete arsenaal aan spieren en complexe machinerie bij het strottenhoofd zodanig dat dit resulteert in een gevoelig, intiem, en wonderschoon uitgevoerd stuk koormuziek?
Onze dirigent Maarten zet hiervoor een gevarieerd arsenaal in. Tijdens concerten zijn er twee daarvan het meest zichtbaar voor publiek: het pianospel en het ritmisch bewegen van de eigen handen. Bij de repetities is er eveneens de inzet van geluidsgolven (veelal in de vorm van woorden, maar daarnaast ook uiteenlopende kreten, zuchten, en lachgeluiden), gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudingen. Dit boeket aan signalen wordt vervolgens geïnterpreteerd door 24 verschillend afgestelde kluwens neuronen met verschillende wereldbeelden, semantische concepten en persoonlijkheden, en dan is het afwachten of dit leidt tot het gewenste resultaat. Dit is een complex proces met een hoofdletter c. Complex.
Het is een zoektocht door de multidimensionale ruimte van uitingen, metaforen en vertaalslagen van enorme kunde en ideeën van hoe het zou kunnen klinken naar een informatiepakket dat een koorlid kan interpreteren om daarmee het middenrif nét dat beetje anders aan te wenden. Dat leidt dikwijls tot interessante vondsten. Zo wijdden de mannen zich laatst aan het stuk Cantus Sonat. Een prachtig stuk vanuit het perspectief van de herders die plots een hemels lied horen en zich daarover verwonderen. Uiteraard in het Latijn, zoals dat heurt, om er een waar feestje van te maken. Niks feestelijker dan Kerklatijn.
Bij het emotionele crescendo van dit lied poogde dirigent Maarten kernachtig samen te vatten wat zich afspeelt in de gevoelslaag van de herders in kwestie om dit écht te doorvoelen. De uitspraak ‘Winnie de Poeh’ diende zich in eerste instantie aan, met daarbij direct het inzicht dat dit de lading niet volledig dekte. Bij het zoeken naar woorden wist een anoniem koorlid dit aan te vullen met ‘power metal’. Hoppa. Zo was nu eindelijk helder hoe de herders zich duizenden jaren geleden gevoeld moeten hebben toen zij dit goede nieuws hoorden.
Zodoende dus, Winnie de Poeh met power metal. Benieuwd hoe dat klinkt? Dan wil ik u geheel toevallig wijzen op de kaartverkoop voor ons Kerstconcert die zojuist geopend is. Hopelijk tot dan!
Dieter


Comments are closed.