Wat gebeurt er als je Franse chansons vertaalt naar het Nederlands en daar een theaterconcert van maakt? Van tevoren weet je nooit precies hoe het gaat uitpakken. Afgelopen november stonden we met Lamusa op het podium van Theater de Egeling in Zeist. Het was duidelijk dat we iets moois hebben neergezet: een staande ovatie, lang applaus en heel enthousiaste reacties na afloop.
Het brein achter het theaterconcert was onze dirigent Maarten van der Bijl. De meeste chansons op het programma heeft hij speciaal voor Lamusa vertaald en gearrangeerd. Elke dinsdagavond was het weer een verrassing welk lied hij zou uitdelen. Ik herinner me nog goed het moment dat we ‘Je n’aurai pas le temps’ (Niet genoeg tijd) voor het eerst zongen. Veel koorleden waren tot tranen geroerd. Ik vind het zo’n prachtig lied, met rake tekst in een eenvoudig maar krachtig arrangement. Ook ‘Être’ (Leven) maakte veel los. Het mooie aan de Nederlandse vertalingen is dat je écht weet wat je zingt. Dat heeft voelbaar een ander effect dan dezelfde melodie in het Frans.
We hebben hard gewerkt om de teksten uit ons hoofd te leren. Vooral ‘Emmenez-moi’ (Neem me mee) was een uitdaging voor onze mannen: in hoog tempo heel veel lettergrepen, dat was mét bladmuziek al lastig, laat staan uit het hoofd. Voor de zekerheid had Maarten een autocue op het podium geregeld. Dat leek heel handig, maar we merkten dat zo’n scherm ook juist ervoor kan zorgen dat je de draad kwijtraakt.
En toen was het zover. Twee dagen theater! Op zaterdagmorgen waren we er op tijd voor de laatste puntjes op de i. Het was best pittig om de volgorde van liedjes én de bijbehorende opstellingen op het podium te onthouden. Naast het zingen was ik ook bezig met de kaartcontrole en de kassa, en gaf ik elke bezoeker een tulp mee. Die tulp mochten ze op een zelfgekozen moment naar het podium gooien als extra blijk van waardering. Het was grappig om te merken dat het publiek van zaterdagavond heel andere momenten daarvoor koos dan het publiek van zondagmiddag.
Ik heb ervan genoten. Het ene moment schoot het publiek in de lach om ‘die rare Vent’ die je hoed wil stelen, het volgende moment was het doodstil in het besef dat je ‘Niet Genoeg Tijd’ zult hebben om van je geliefden te houden. We hebben het publiek kunnen raken met muziek, en dat is waar we het voor doen.
We hopen binnenkort iets te doen met de mooiste liedjes uit het theaterconcert. We zijn nog aan het bedenken wat en hoe. Wordt vervolgd!
Comments are closed.