03 jun

Aliesje: best te doen

‘Hier! Hier kunnen we bijvoorbeeld de canon inzetten en het publiek met ons mee laten lopen.’ Zo loop je een stukje langs de singel met je dirigent, zo zie je jezelf opeens canon-zingend publiek-lokkend op de heuvel bij de Sterrenwacht naar boven struikelen.

Meestal kan ik de losgeslagen concertplannen, pr-ideeën, publiekbehagers, locatiewensen en allerhande samenwerkingsverbanden van Maarten wel volgen en desnoods aanmoedigen, maar de creaties die ik nu voorbij hoorde komen moest ik eerst even verwerken. Want de singels zijn lang, en bij elk stukje grond waar je meer dan twintig man op kwijt kon waren talloze gecompliceerde kleinkunstpraktijken te verzinnen die ik niet eens voor me kon zien, laat staan uitvoeren.

Nee, dan een stukje lopen in een laag herfstzonnetje bij Amelisweerd. Je kan, zo begreep ik, op deze kronkelige paadjes prachtig voor het publiek uit lopen (zolang je met 26 koorleden én publiek exact hetzelfde tempo aanhoudt). En in dit stukje bos kunnen we ons ook goed opstellen, hoe laaghangender de takken hoe beter. En we doen ook een professionele opname, dat kan prima in deze natte veengrond (ten tijde van de uitvoering is het zomer, je zal het zien, dan is het best te doen). Maar een nadeel van Amelisweerd is dan wel weer dat de hobbelige paadjes niet geschikt zijn voor het kostuum van sopranen en alten, wat op dit punt in het ontwerpproces verdacht veel klonk als ‘dertien nonnen op een segway’.

Elk creatief project hoort te beginnen met wilde ideeën waarbij je achter elk woord een ontzettend terechte ‘ja maar’ kan plaatsen. De kunst is om uit te komen met meer ideeën dan tegenwerpingen. Dat gaat mij boven mijn pet, maar ik vind het kostelijk om te horen, en ik ben bij voorbaat al trots dat ik in het eindproduct mag voorkomen. Dus op straat gluur ik wat langer naar elke segway, hou mijn ‘ja maren’ voor me, en wacht af.

15 jan

Melle: nieuw jaar, nieuw liedje!

Wat kan een jaar toch snel gaan.

Toen mij een tijdje terug werd gevraagd hoe lang ik al lid ben van Lamusa, bleek dit nog maar een jaar te zijn. Maar zo voelde het niet. De verschillende projecten, het diverse repetoire, en de tussentijdse borrels en gezelligheid zorgden voor meer herinneringen dan in één jaar leken te passen.

Die herinneringen worden op veel manieren gedeeld. Dat is de bedoeling, een leuk liedje, een avond, of gewoon een goede grap of een goed gesprek. Het maakt zingen bij Lamusa laagdrempelig: al met het instuderen en repeteren van één nummer maak je genoeg mee om na afloop over te kunnen naborrelen.

Het delen van al deze herinneringen maakt Lamusa zo‘n gezellig koor. Vanaf je eerste repetitie wordt je bij de groep betrokken, en al snel kan je overal over meepraten. Want sommige verhalen herhalen zich. Dan ben jij diegene die je map liet vallen, of iets te vroeg inzette, of de lekkerste zelfgebakken taart had meegenomen (hint!)

Ook al staan we net aan het begin van het jaar 2018, wij zijn alweer halverwege het onze. Sterker nog, 10 maart (Zeist) en 18 maart (Utrecht) geven we ons volgende concert. Kom je ook? Als je tegen die tijd nog niet bij ons zingt, kom je dan in ieder geval kijken? En sluit je daarna aan bij de naborrel, dan kan je alvast in de verhalen delen 🙂