15 jan

Melle: nieuw jaar, nieuw liedje!

Wat kan een jaar toch snel gaan.

Toen mij een tijdje terug werd gevraagd hoe lang ik al lid ben van Lamusa, bleek dit nog maar een jaar te zijn. Maar zo voelde het niet. De verschillende projecten, het diverse repetoire, en de tussentijdse borrels en gezelligheid zorgden voor meer herinneringen dan in één jaar leken te passen.

Die herinneringen worden op veel manieren gedeeld. Dat is de bedoeling, een leuk liedje, een avond, of gewoon een goede grap of een goed gesprek. Het maakt zingen bij Lamusa laagdrempelig: al met het instuderen en repeteren van één nummer maak je genoeg mee om na afloop over te kunnen naborrelen.

Het delen van al deze herinneringen maakt Lamusa zo‘n gezellig koor. Vanaf je eerste repetitie wordt je bij de groep betrokken, en al snel kan je overal over meepraten. Want sommige verhalen herhalen zich. Dan ben jij diegene die je map liet vallen, of iets te vroeg inzette, of de lekkerste zelfgebakken taart had meegenomen (hint!)

Ook al staan we net aan het begin van het jaar 2018, wij zijn alweer halverwege het onze. Sterker nog, 10 maart (Zeist) en 18 maart (Utrecht) geven we ons volgende concert. Kom je ook? Als je tegen die tijd nog niet bij ons zingt, kom je dan in ieder geval kijken? En sluit je daarna aan bij de naborrel, dan kan je alvast in de verhalen delen 🙂

20 okt

Nieske: Lafietsa

Van Concert Vélocipède tot Lafietsa

Samen fietsen, of het nou naar een feestje is of naar een concert, is altijd leuker dan alleen. Extra bonus is het als er toevallig een complete set stemgroepen samen fietst, en in zo’n geval duurt het nooit lang totdat iemand een liedje inzet. Bij zo’n gelegenheid ontstond enkele jaren geleden de term ‘Concert Vélocipède’: het fietsconcert.

Het repertoire van Concert Vélocipède is breed en reikt soms terug tot de prehistorie, dat wil zeggen het theaterconcert van 2011, bron van o.a. onze all-time classic/hitsingle Avond van Boudewijn de Groot. Afhankelijk van wie er meefietst nieuwere leden missen natuurlijk die bagage wordt het oudere repertoire soms vervangen door recente stukken zoals wat Bach-koraaltjes uit de Johannes-Passion die we afgelopen voorjaar zongen, of gewoon de liedjes uit je jeugd of wat iemand toevallig in z’n hoofd heeft.

Concert Vélocipède is geen vlekkeloos proces. Het gebeurt niet zelden dat jongens op scooters ons verstoord nakijken en de behoefte voelen om hun ongemak te uiten door ons iets onverstaanbaars na te roepen. Een realistische toonhoogte is altijd even gokken, en de bassen en de sopranen worden vaak het slachtoffer van een respectievelijk te laag of te hoog gegokte inzet. Ook blijkt tekstherinnering vaak achter te blijven bij de noten. Niet dat dat zo’n ramp is: ook op la-la-la is het prima zingen.

Desondanks is Concert Vélocipède inmiddels zo’n succesvol concept dat er nu een heuse fietsclub is opgericht, uiteraard compleet met whatsappgroep. Het eerste uitje van Lafietsa is al achter de rug. Niks pretentieus, gewoon op stadsfietsen, al dan niet met een slag in het wiel.

Op deze eerste editie was qua stemgroepsamenstelling nog wel wat aan te merken: één sopraan, twee alten en een vriend van Lamusa die bij het jubileumconcert in 2016 nog als gitarist optrad. (Fietsend gitaarspelen is trouwens minder handig; Concert Vélocipède is duidelijk een a capella-fenomeen.) Het gebrek aan mannenstemmen werd gecompenseerd door zon en bitterballen, en als dat geen motivatie is voor tenoren en bassen om de volgende keer ook aan te sluiten, weten wij het ook niet meer.

25 sep

Lilian: Lamusapp

Zingen verbindt, dat is algemeen bekend. Wetenschappers in Oxford vonden twee jaar geleden nog dat mensen die samen een zangcursus deden, veel sneller een band vormden dan deelnemers aan een cursus creatief schrijven. In het brein van zingende mensen wordt opvallend veel oxytocine aangemaakt. Oxytocine speelt een rol bij gevoelens van verbinding en plezier (en bij seksualiteit, maar dat laten we hier maar even buiten beschouwing). Lees verder

11 sep

Jasper: Is zingen in een koor nog wel van deze tijd?

“Is het zingen in een koor nog wel van deze tijd?” vroeg een huisgenootje van mij een paar jaar geleden, toen ik bij kamerkoor Lamusa ging zingen. Ik vertelde hem dat het zingen bij koor een uitlaatklep is voor je emoties. Dat het voor iedereen goed zou zijn om bij een koor te gaan zingen. Dit zou de psychologische zorg een hoop patiënten schelen.

Lees verder